خودارضایی چگونه بر مغز تأثیر می‌گذارد؟

اثرات مثبت و منفی خودارضایی بر مغز/ love magazine

خودارضایی ممکن است چندین اثر مثبت داشته باشد، از جمله تقویت هورمون‌ها و مواد شیمیایی که احساسات، عواطف و احساسات مثبت را تقویت می‌کنند.

بسیاری از تصورات غلط همچنان این ایده را گسترش می‌دهند که خودارضایی به نوعی برای سلامتی مضر است. با این حال تصمیم گیری در مورد خودارضایی یا عدم آن یک انتخاب شخصی است، در حالی که این عمل ممکن است مزایای سلامتی متعددی داشته باشد. در همین حال بیشتر اثرات منفی مربوط به خودارضایی بر احساس فرد در مورد خود عمل تمرکز دارد تا پیامدهای جسمی آن بر بدن.

برای یادگیری نحوه تأثیر خودارضایی بر مغز و همچنین اعتیاد به خودارضایی، روش‌های درمان و راه های پیشگیری ادامه مطلب را بخوانید.

اثرات مثبت خودارضایی بر مغز

تحقیقات نشان می‌دهد که خودارضایی همراه با سایر فعالیت‌های جنسی که منجر به لذت جنسی یا ارگاسم می‌شوند، باعث آزاد شدن هورمون‌ها و مواد شیمیایی دخیل در مرکز لذت-پاداش مغز می‌شوند. این هورمون‌ها عبارتند از:

دوپامین: دوپامین که به عنوان هورمون “شادی” شناخته می‌شود، یک انتقال‌دهنده عصبی مهم است که در انگیزه، حرکت و جستجوی پاداش نقش دارد.

اکسی‌توسین: هورمون “عشق” اکسی‌توسین طیف گسترده‌ای از اثرات رفتاری و فیزیولوژیکی مانند ترویج رفتارهای جنسی، اجتماعی و مادرانه مرتبط با شادی را دارد.

سروتونین: سروتونین یک انتقال‌دهنده عصبی است که به ایجاد شادی، خوش‌بینی و رضایت کمک می‌کند. سطح بالاتر سروتونین همچنین با افزایش خلق و خو مرتبط است.

اندورفین‌ها: اندورفین‌ها به عنوان مواد شیمیایی “احساس خوب” شناخته می‌شوند که می‌توانند به کاهش درد کمک کنند. آنها مسئول هیجان لذت‌بخش یا سرخوشی مرتبط با ورزش هستند.

پرولاکتین: پرولاکتین هورمونی است که پاسخ‌های فیزیولوژیکی به تولید مثل، مدیریت استرس و تنظیم احساسات را تقویت می‌کند.

اندوکانابینوئیدها: این انتقال‌دهنده‌های عصبی برای رفتارهای پاداش‌دهنده مانند ورزش، تعامل اجتماعی و غذا خوردن حیاتی هستند.

نوراپی نفرین یا نورآدرنالین: این انتقال‌دهنده عصبی تحریک‌کننده، انتقال دوپامین را افزایش داده و تنظیم می‌کند، ماده‌ای که با سطح شادی مرتبط است.

آدرنالین: آدرنالین با کمک به کنترل ضربان قلب، قطر رگ‌های خونی و مجاری هوایی و جنبه‌هایی از متابولیسم، استرس را کاهش می‌دهد.

آزاد شدن این هورمون‌های مختلف به نوبه خود می‌تواند منجر به مزایای سلامتی زیر شود:

1- کاهش استرس و اضطراب:

برخی افراد ادعا می‌کنند که خودارضایی می‌تواند به دلیل آزاد شدن اکسی‌توسین و سروتونین به کاهش سطح استرس و اضطراب کمک کند. در حالی که تحقیقات نشان نداده است که خودارضایی هورمون‌های مربوط به استرس را کاهش می‌دهد اما افراد هنوز هم ممکن است آن را مفید بدانند.

2- بهبود خواب:

خودارضایی هورمون‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی را آزاد می‌کند تا به کاهش استرس کمک کند و در عین حال آرامش را افزایش دهد، که ممکن است خوابیدن را آسان‌تر کند.

یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ که ۷۷۸ بزرگسال را مورد بررسی قرار داد، نشان داد که درک روشنی از نتایج مطلوب خواب مرتبط با ارگاسم وجود دارد. بسیاری از پاسخ‌دهندگان احساس می‌کردند که خودارضایی به کاهش زمان لازم برای به خواب رفتن و بهبود کیفیت خواب کمک می‌کند.

3- کاهش درد:

اندورفین‌ها مواد شیمیایی هستند که به عنوان مسکن‌های طبیعی بدن عمل می‌کنند. آزاد شدن اندورفین‌ها در هنگام برانگیختگی جنسی ممکن است اثرات تسکین‌دهنده درد بر بدن داشته باشد.

4- بهبود خلق و خو:

محققان به طور گسترده در مورد اثرات مفید خودارضایی بر خلق و خو گزارش داده‌اند. خودارضایی ممکن است سطح هورمون‌های مرتبط با خلق و خوی مثبت مانند دوپامین، اکسی‌توسین و اندورفین را افزایش دهد.

5- بهبود عزت نفس:

افراد می‌توانند یاد بگیرند که چگونه خود را ارضا کنند تا به توانمندسازی خود و بهبود تصویر بدنی خود کمک کنند.

6- بهبود عملکرد جنسی:

مطالعات نشان می‌دهد که دفعات خودارضایی می‌تواند بر عملکرد کلی جنسی تأثیر مثبت بگذارد.

7- بهبود شناخت:

پرولاکتین اثر محافظت عصبی دارد و آسیب عصبی (مغزی) را در پاسخ به استرس کاهش می‌دهد. به نظر می‌رسد دوپامین نیز در شناخت (تفکر) سالم نقش دارد. یک مطالعه کوچک در سال ۲۰۱۶ نشان داد که فعالیت جنسی باعث افزایش یادآوری و توالی اعداد در مردان مسن و یادآوری در زنان ۵۰ تا ۸۹ ساله می‌شود.

اثرات منفی خودارضایی بر مغز

در حالی که اکثر افراد اثرات مثبتی از خودارضایی تجربه می‌کنند، این موضوع برای همه صادق نیست. برخی ممکن است از نظر اخلاقی یا مذهبی با این عمل مخالف باشند و به خاطر انجام خودارضایی یا حتی فکر کردن به آن احساس گناه یا شرمندگی کنند.

خودارضایی بیش از حد همچنین می‌تواند باعث مشکلات جسمی مانند تحریک یا پارگی پوست، تورم اندام تناسلی و گرفتگی عضلات شود.

همچنین اکثر متخصصان خودارضایی بیش از حد را به عنوان یک رفتار جنسی اجباری (CSB) یا رفتار جنسی خارج از کنترل طبقه‌بندی می‌کنند. انجمن مربیان، مشاوران و درمانگران جنسی آمریکا اظهار می‌کند که شواهد کافی برای حمایت از طبقه‌بندی اعتیاد به رابطه جنسی یا پورنوگرافی به عنوان یک بیماری روانی وجود ندارد.

عوامل خطر

برخی افراد به دلیل برخی شرایط سلامتی، بیشتر مستعد ابتلا به CSB هستند، مانند:

• بیماری آلزایمر
• اختلال دوقطبی
• بیماری پیک
• سندرم کلاین-لوین، یک اختلال خواب عودکننده-بهبودیابنده نادر
• اختلال وسواس فکری-عملی

راه های درمان

در مواردی که شرایط سلامتی یا عوارض جانبی دارو بر دفعات خودارضایی تأثیر می‌گذارد، پرداختن به این علل زمینه‌ای می‌تواند به کاهش رفتارهای وسواسی کمک کند. برخی از اشکال روان‌درمانی نیز ممکن است به کاهش CSBها و مدیریت پیامدهای منفی آنها کمک کند، از جمله:

• درمان شناختی رفتاری
• درمان روان‌پویشی
• گروه‌درمانی
• زوج‌درمانی

گروه‌های حمایتی مانند معتادان جنسی گمنام، برنامه‌هایی را برای کمک به افراد در مدیریت یا کاهش CSB ارائه می‌دهند. برخی نکات و تکنیک‌ها نیز می‌توانند به کاهش یا جلوگیری از خودارضایی بیش از حد کمک کنند. این موارد عبارتند از:

• اجتناب از پورنوگرافی
• درخواست کمک از یک متخصص سلامت روان یا پزشک متخصص در سلامت جنسی
• ورزش کافی
• بهبود ارتباطات و روابط اجتماعی
• مشغول ماندن
• درک محرک‌های فرد، به عنوان مثال کسالت، ترس از صمیمیت یا شرم

خلاصه

خودارضایی باعث آزاد شدن هورمون‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی مرتبط با احساسات، عواطف و پاسخ‌های فیزیولوژیکی مثبت می‌شود. خودارضایی عموماً روشی سالم و بدون خطر برای انجام فعالیت جنسی است. همچنین می‌تواند به فرد اجازه دهد در مورد چیزهایی که دوست دارد یا دوست ندارد، اطلاعات کسب کند. حتی ممکن است عناصری از رفاه مانند شادی، آرامش، عزت نفس و تصویر بدن را بهبود بخشد.

با این حال اگر خودارضایی در زندگی روزمره، روابط، عملکرد جنسی یا سلامت جسمی اختلال ایجاد کند، افراد باید با پزشک یا درمانگر صحبت کنند. علاوه بر این اگر خودارضایی باعث احساسات منفی شدید یا فراگیر مانند گناه، شرم، پشیمانی، پریشانی و خجالت شود می‌توانند از کمک حرفه‌ای استفاده کنند.